Blog

24 Okt
Een bijzondere gewone dag!

Door: Nicole van Leeuwen

Drie jaar geleden is er een emotionele bom op mijn leven gevallen en die heeft ervoor gezorgd dat mijn kwetsbare kern meer ruimte heeft gekregen. Samen met ‘de overgang’ blijkt dit een bijzondere cocktail die veel schillen weg laat vallen. Daardoor ben ik dieper gaan voelen en dieper gaan waarnemen, iets wat natuurlijk ook gewoon met ouder worden te maken heeft.

Ik voel me iedere dag dankbaar dat ik op zo’n mooie plek op de Academie in Scherpenzeel mag werken. Inmiddels is het pand zo vervuld van liefde dat het ook voor ons als team een heerlijk plek is om te zijn. Toen ik dit vandaag deelde met een collega zei ze: “De waarachtige ontmoeting is waar het werkelijk over gaat”. Een prachtig woord, waarachtig!

‘Waar’ gaat over de waarheid en dat wat we kunnen waarnemen. Als we onze eigen waarheid kunnen voelen en we geven de ander de ruimte de eigen waarheid te kunnen voelen, geven we elkaar de kans om de ziel van elkaar ‘waar’ te nemen. Dat voel als een liefdevolle ontmoeting ook als we verschillende waarheden hebben. Daar is gewoon de ruimte voor. Sterker nog, dat geeft onze ziel de kans om verder te groeien en te ontwikkelen. Dan het tweede deel van het woord ‘achtig’. Dat gaat over achting en achten. Iets wat we in het vak van de familieopstellingen vaak tegen komen. Kunnen we de ander achten, zonder die te willen veranderen?

Vanaf de zomer gaat de gezondheid van mijn 91 jarige vader hard achteruit en hij kan eigenlijk niet veel meer. Dat valt niet mee voor een doener en dat gaf hem boosheid vanuit onmacht. Vooral het gevoel van afhankelijkheid gaf hem veel stress. Nu heeft hij een euthanasie verklaring en hij dacht dat als hij toch nutteloos zou zijn voor de maatschappij, de dokter wel even zou kunnen komen om het lijden te stoppen. Maar ja, daarvoor moet een mens ondraaglijk lijden en daar is hij nog niet.

Vanzelfsprekend volg ik zijn proces op de voet en binnen een week knapte hij op en kon het leven weer nemen zoals het was. Met hulp kan hij zelfstandig blijven wonen en dat is heel fijn. Gisteravond na mijn mijmeringen over het woord ‘waarachtig’ was ik bij hem. Dit is een wekelijks terugkomend ritueel geworden en omdat ik ook de nacht bij hem doorbreng hebben we alle tijd voor elkaar en voor mooie gesprekken.

Gisteravond ging het over de ziel. Zo op de drempel van de dood krijgt hij meer en meer belangstelling voor de ziel. Wat gebeurt er eigenlijk als we er niet meer zijn? Bestaat er zoiets als een ziel? En zo ja, blijft de ziel dan bestaan?

Vanuit mijn vak als regressie- en reïncarnatietherapeut heb ik veel gewerkt met cliënten op dit thema. Bij angst voor de dood is het mogelijk om naar een vorig leven terug te gaan en dan door de doodservaring heen. Dat geeft inzicht en verlichting en heel vaak het ‘weten’ waar we terecht komen na het overlijden en het loslaten van het stoffelijke lichaam. Het incarnatie- en excarnatieproces. Voor mij in mijn vak dagelijkse kost en de normaalste zaak van de wereld.

Hoe mooi is het om nu mijn vader te kunnen vertellen wat ik geleerd en ervaren heb in mijn vak en te merken dat hij het kan nemen. Oftewel, hij begrijpt wat ik vertel en het geeft hem rust. Hij kan en mag al zijn vragen stellen en ik mag en kan al mijn vragen stellen. Ik kon hem ook mijn ervaring vertellen van het overlijden van mijn schoonvader. Ik had het geluk bij hem te mogen zijn op het moment dat hij het fysieke lichaam kon loslaten. Bij het waken was ik eerst gewoon aan het wachten op ‘de dood’, zonder dat ik me met hem verbonden had. Toen ik dat besefte heb ik mijn boek weggelegd en heb ik met hem ook een ‘waarachtig’ samenzijn ervaren. Het leek al een dag alsof hij er niet meer was, maar zijn ziel en stervende lichaam was er nog. Toen ik dat voelde en voor hem begon te zingen rolde er een traan uit zijn oog, hij stopte met ademhalen en de dood brak door. Een magisch moment waarop de ziel loskomt en mag gaan naar waar hij/zij thuishoort.

Vanmorgen bij het ontbijt vertelde mijn vader dat hij al een poosje het gevoel heeft dat hij niet meer helemaal in zijn lichaam zit. Alsof hij er een beetje buiten hangt. Dat geeft hem moeilijkheden met lopen want daardoor is hij wiebelig. Het is geen vervelend gevoel maar gewoon meer alsof hij er niet helemaal meer is, zegt hij. Ik zie hem ook regelmatig in de verte turen naar ‘iets’ waarvan hij (en ik) nog niet weten wat het is. De ziel is af en toe al op reis lijkt wel.

Ik voel me dankbaar dat ik dit proces van het leven loslaten van zo nabij mag volgen. Dat geeft  ‘waarachtige’ momenten, soms met tranen en vaak met dankbaarheid en lachen. Zo bijzonder een vader te hebben die vaak heeft gevochten met God en zich in zijn hart nu een Boeddhist voelt.

Overgave aan de dood, of je nu nog jong bent of al oud, blijft een diepgaand en bijzonder proces. Ik wens iedereen veel ‘waarachtige’ momenten toe!






Reacties:
Waar'achtig' of 'waar'achtig? Geplaatst op 24-10-2016 om 11:49
'Waar'achtig is (letterlijk) ook een 'soort' waar... zo ervaar ik de zielenwereld waarvan ik via boeken kennis neem. Ik zou wíllen dar ik het als wérkelijk waar kon zien (en beleven). Het zou - zeker weten - veel rust geven. Of je nou nog een stuk leven te gaan hebt of dat het leven op zijn eind loopt. Ik wens iedereen (ook jouw vader, Nicole) die rust toe.
cell one directory Geplaatst op 24-09-2017 om 12:05
http://fjdhgksf76w444.com hi everyone

Reactie toevoegen

 

Het mooiste wat je kunt worden is jezelf

Wilt u meer informatie over de Academie voor Psychodynamica en wat wij u te bieden hebben?

 

Bekijk onze introductieworkshops