Blog

19 Juni
Hoe angst overwonnen werd
Door: Kirsten Kok
 
Ze wist het zeker. Ze was er zelfs helemaal van overtuigd. Zó zeker dat niemand haar eigenlijk op andere gedachten kon brengen. Dat probeerden de mensen om haar heen wel met allerlei adviezen en tips. Soms vriendelijk en meelevend maar nog vaker dwingend en ongeduldig. Je moet dit en je moet dat. En als je nou zus of zo doet en gewoon stopt met dat gepieker dan gaat het vast allemaal veel beter met je.
 
Ze voelde zich ook vaak zo’n zeur … Ze had al die tips en adviezen heus geprobeerd, en soms hielp iets wel. Een beetje. Even. Dan had ze weer goede moed. Maar altijd liep het weer fout en was ze weer terug bij af. Of erger. Ze had eigenlijk de moed al opgegeven dat er ooit nog iets zou kunnen veranderen. Dat het ooit nog beter zou kunnen gaan.
 
Angst
Maar ja, zo als het nu was ging het ook niet langer. Véél te zwaar, hoge bloeddruk, weinig energie en áltijd maar die angst. Angst om wéér niet te kunnen slapen. En dan wéér ’s ochtends wakker te worden met een knallende hoofdpijn, lusteloos en duf. Maar ze moest wél gewoon naar haar werk. Als leidinggevende had ze altijd een hoop te doen, ze had een drukke maar enerverende baan. Als ze niet geslapen had moest ze zich soms gewoon door de dag heen slepen. Ze was bang dat het op een dag echt niet meer zou gaan, dat ze thuis zou komen te zitten en haar baan kwijt zou raken. En dan? Hoe dan verder? Dus, ze moest gewoon slapen ’s nachts. Niet wakker liggen. Ze had wel pillen gekregen van de dokter maar die mocht ze niet onbeperkt nemen. Dus deed ze wat ze altijd deed: iedere avond voor ze naar bed ging werd ze als een magneet naar de koelkast getrokken en móest ze die leegeten. Alles propte ze naar binnen. Maar het was eigenlijk toch nooit genoeg. Soms had ze overdag bedacht om gewoon niets in huis te halen. Dan kon ze ook niet in de verleiding komen. Toch? Niets bleek minder waar. Er was altijd wel een snackbar die nog open was op het moment dat zij naar bed wilde.
 
Zij kwam bij mij in de praktijk met de vraag of ik haar kon helpen. Ze geloofde er eigenlijk niet in maar dit was weer een tip geweest van iemand en ach, baat het niet dan schaadt het ook niet had ze gedacht.
 
Gouden tip
Gelukkig bleek ze deze keer de ‘gouden tip’ gekregen te hebben. Want met psychodynamische therapie kun je in korte tijd heel veel bereiken. Doordat wij de cliënt centraal stellen en ieder traject op maat inrichten komen we snel tot de kern van een probleem. En als je bij de kern bent gekomen dan is een blijvende verandering bijna vanzelfsprekend. Die weg is niet altijd gemakkelijk. Er komen emoties aan te pas, diepe gevoelens die, ooit ontstaan, weggestopt zijn omdat ze niet fijn zijn om te voelen. En later, veel later steken ze dan ineens weer de kop op. Of we ontwikkelen gewoonten om ze te omzeilen.
 
Erkenning
Belangrijk in het traject met Manon was dat zij erkenning kreeg voor haar probleem. Dat er naar haar geluisterd werd. Echt geluisterd. Dat zij serieus genomen werd. Daarna zijn we eerst op zoek gegaan naar de oorzaak, de kern, van het probleem. Want het probleem was niet dat zij niet kon slapen. Of dacht niet te kunnen slapen. Er was iets, een leeg gevoel van binnenuit, dat gevuld moest worden. En dat deed zij met eten. En dat niet slapen was eigenlijk ontstaan vanuit iets anders. We kwamen bij diverse gebeurtenissen uit haar jeugd die aandacht nodig hadden. Verwerkt moesten worden waardoor het verdriet en de boosheid konden plaatsmaken voor liefde voor zichzelf. Het mooi van Psychodynamische therapie is dat wij geleerd hebben om verschillende technieken en methoden in te kunnen zetten en deze zelfs met elkaar te kunnen combineren. Bij Manon heb ik voor dit stuk Regressie, Innerlijk Kind en EMDR toegepast.
 
De tweede stap was om te kijken naar alle gedachten die Manon had gemaakt om te voorkomen dat zij wellicht niet zou kunnen slapen. Hiervoor zette ik de techniek Rationeel Emotieve therapie in. Bio-Energetica oefeningen hebben wij gedaan om Manon te leren weer ‘in haar lichaam’ te zijn. Als laatste stukje hebben we samen haar voedingspatroon onder handen genomen. Na een half jaar liep er een zelfbewuste, blije Manon mijn praktijk uit.
 
Blijvend resultaat
Het is mijn gewoonte om cliënten, als een traject eenmaal is afgesloten, na ongeveer een half jaar een mailtje te sturen hoe het met ze gaat. Dat hoefde ik bij Manon niet te doen. Zij belde mij na vier maanden zelf: 15 kilo lichter
en blakend van energie wilde zij mij laten weten dat het echt goed met haar ging.
 
De namen en sommige gebeurtenissen in dit verhaal zijn om privacy redenen veranderd.





Reacties:
Niet gevonden

Reactie toevoegen

 

Het mooiste wat je kunt worden is jezelf

Wilt u meer informatie over de Academie voor Psychodynamica en wat wij u te bieden hebben?

 

Bekijk onze introductieworkshops